هنگام با چند تن از يارانش به اشبيليه رفت و به امير آنجا پناه برد ( اواخر سال 1071 م ) . بيرون از قبضهء اقتدار سانچو جز دو شهر سموره و تورو كه خواهرانش اوراكا و البره بر آن فرمان مىراندند باقى نماند . سانچو نسبت به دو خواهر خود كينه مىورزيد ؛ زيرا ايندو با برادر ديگر خود آلفونسو همدردى مىكردند و سانچو مىترسيد مبادا بر ضد او دست به توطئه و دسيسه زنند . اين بود كه تصميم گرفت بر آن دو شهر غلبه يابد . سانچو نخست كوشيد تا با گفتگو به هدف خويش برسد ؛ از اين‌رو به خواهرانش پيشنهاد كرد كه به جاى آن دو شهر دو شهر ديگر به آنها دهد . خواهران به تهديد برادر اهميت ندادند و پيشنهاد او را رد كردند . در اين هنگام سانچو با سپاه خود در حركت آمد و نخست تورو را گرفت . فرمانرواى آن البره چندان مقاومتى ننمود ؛ ولى اوراكا به دفاع از سموره مصمم شد و در اين دفاع به استحكامات شهر و يارى گروهى اندك از سپاهيان خود متكى بود . فرمانده اين سپاه اندك ، سوار سلحشور آريابس گونثالث بود . سانچو خواست يكباره به شهر درآيد ، ولى با مقاومت روبرو شد ؛ از اين‌رو شهر را محاصره نمود و مدتى به محاصره ادامه داد و هرچندگاه حمله‌اى مىكرد . روزى سوارى به لشكرگاه سانچو راه يافت و خواستار ملاقات او شد تا او را از وضع شهر در محاصره افتاده آگاه كند . تا چشم سوار بر سانچو افتاد با حربه‌اى كه در دست داشت حمله كرد و ضربه‌اى بزد و او را غرقه در خون خويش رها كرد و به شهر گريخت . بعيد مىنمايد كه اوراكا در اين جريمه بىتأثير بوده است . اين حادثه در ششم اكتبر سال 1072 م اتفاق افتاد . در هرحال ، شورش در لشكرگاه قشتاله افتاد و سپاهيان ليونى و جليقى كه به خواست خود به اين جنگ نيامده بودند از لشكرگاه بيرون رفتند . قشتاليان پيكر پادشاه مقتول خود را برداشتند و در ديراونيا به خاك سپردند . بدين‌گونه سانچو كشتهء آزمنديهاى خود شد . مدت حكومتش هفت سال بود . او را به سبب جرأت و شهامتش etreuF lE يعنى « قوى » لقب داده بودند . اشراف ملك در برغش گردآمدند و آلفونسو را فراخواندند كه به جاى برادر پادشاه شود ، ولى به يك شرط و آن اينكه سوگند خورد كه به هيچ روى در قتل برادرش سانچو دست نداشته است . پس رسولان خود را به طليطله فرستادند . خواهرش اوراكا نيز به شتاب رسولان خود را نهانى نزد او فرستاد و پيش از آنكه المأمون بن ذو النون